Hüzünlü Bahar

Önümdeki arabanın camındaki çam ağacının aksinde, Kendimi görüyorum Yaşanmışlıklar ve anılar kafamda geçit töreni yaparken, Kendime acıyorum Zihnimde bin bir çeşit tasalar, Kendimi yargılıyorum... Bir yalnız gönül adamıyım Daha fazla direnmek gelmiyor içimden Yağmur damlaları çiseliyor camıma, Biliyorum ki hüznüme ağlıyorlar İçimde ta derinde binlerce labirent Arıyorum ama nafile, Çıkışı bulamıyorum... Kalbim kırık, düşünceler bulanık Bir nehir sürüklüyor beni, Sonunu göremiyorum... Aşkın değerini şimdi daha iyi anlıyorum Hayatın acımasızlığına lanet yağdırıyorum En yakınım en uzakta, düşmanım benimle kol kola Bu oyuna ayak uydurmamı istemeyin benden... Karanlığın arkası aydınlık, Gecenin sonrası gündüzdür diye Mutluluğa mum yakıyorum... Eğer bahar buysa, Ben böyle bahar istemiyorum!