Onsuzluk

Bir yudum zehir gibi indi yüreğime Öldürmedi... Süründürdü... Bir avuç dolu kelebekler kalbimde Bir sürgün yaşamışım onun izinde Aradım, en huytu köşelerde Bulamadım... Ararken neler çıktı önüme İçi boş değersiz ne insanlar Yine yıkılmadım... Gücümü olmayan sevgimden aldım Kimse ezemedi beni ayaklarının altında Hiç bir kimse görmedi gözyaşlarımı Gizlice ağladım gece vakti Yağmurlu, rüzgarlı ne gecelerde Kim anlayabilirdi beni Kim derdimi sarabilirdi Kim olabilirdi merhem Derdime derman hep yeni yaralar açtılar Daha ne beklerim ki Ana, baba, abi, kardeş kim gelebilir ki Kim sorar hatrımı çok uzaklarda Seni beklerim Adını bile bilmediğim SENİ Sadık yarimi Yıllar da geçse umudumu asla asla yitirmiyeceğim