Alaimisema Sarı

Çocuğunu kaybeden bir anne Teselli olmaz sözlerle Oturur durur her gün kumsalda Yüreği yanarken evlat acısıyla Dalgalar vurur tüm bedenine O suyu hissetmese de Bakarken boş gözlerle denize Bir şişe çarpar gözüne Açar bakar bir not var içinde Işığını kaybetme Yağmur çiselerken üzerine Damla damla Gözünden süzülen yaşlarla Serpildi yanan yüreğine Yaradanla birlikte bir kaç damla Anladı acının kaynağını Bu ateşin hep yanacağını Taşıyacaktı onu sabırla İçinde yanan bir mumla Devam edecekti hayata Tekrar bulduğu ışıkla O da yazdı bir not sarı kağıda Kapattı şişenin ağzını sıkıca Attı onu denize Işık olsun diye başka birine Şişe yol aldı engin denizde Sebebini bilmese de.