Serap Erkaya

ağaç gözyaşları, neden peki? ayaklarımızın altında biten şu su gibi, oluk oluk ağaç gözyaşları... yüzünü yıka yağmur suyuyla, kalk artık.…

Ellerin vardı sımsıcak, Kalbime dokunan, Gözlerin vardı bi tanem, Şu gönlüme dolan.…

Sen yoksun artık, Bu şehirde,bu sokaklarda, Bir gece yarısıydı gidişin, Ardına bile bakmadın,gittin.…

köz köz oturuyoruz şurda, şu koltuğun üzerinde. heyecan dışardaymış, zevk orada. neyleyim öyle yaşamı.…

gözlerinin acısına yandığım dilber. sen ağlama,bırak da ben ağlıyayım. neydi seni üzen şey? söyle de bileyim içindeki matemi.…

nerede kaldım ben şimdi? şu dükkanın önünde mi,yoksa, şu kapı eşiğinde oturan çocuğun , boşluğun içinde gezinip,duran gözlerinde mi unuttum kendimi?…

ay gözlü çocuklar.... sanki bana gülümsüyorlar.... kaldırımlar üzerinde bacaklarını sallıyarak....…

ay karanlık bu gece penceremde. beni senden ayıramadı,şu uzayan yollar bile. dalgalar beni sana getirmişti hani bir yaz günü usulca gözlerimden süzülen yaşlar var ,yanaklarımda.…

bakacaksın. öyle bir feracenle bakacaksın ki, gök kıskansın seni, yağmurlar yığınca serpiştirsin üzerine.…

Bana gel deme. Sen giderken arkandan gitti hayallerim. Mahzun kalışlarım hep bu yüzden. Bu yüzden hep feryadım,ahım.…

sorma bana ne olur, içimdeki derin yaraları. kanar durur işte öylece. beni de ağlatır.…

Ben seni hiç sevmedim ki. Yorgun zamanlarımdan birinde tanıdım işte seni. Bir gülüştü belki ,ruhuma işleyen,ilmek ilmek.…

sevmek suçtur bizim gibi gariplere. bakarsın şöyle bir etrafındakilere. el üstündedir,ciğeri beş kuruş etmezler. adaleti yoktur işte hayatın.…

tan yeli ağarırken çıkacaksın; yağmur sonrası yollara. bir yağmur kokusu alıp;götürecek seni, karlı dağların eşiğine.…

hiç bilmezdim suyun ya ndığını, buram buram... hiç bilmezdim, bulutların hüznünü... ve,bir kuşun ağlayışlarından bahsetmedi kimse bana... titriyorum,bilmem neden?…