Dayıma

hayat kahpe be kardeşim insanlar düzgün olmuş ne fark eder insanı en olmadık zamanda yalnız bırakıyor sevdiklerini alıyor kan kusturuyor... öyle değil miydi dayı? almadı mı seni beni yalnız bırakmadı mı ağlatmadı mı günlerce... ne gülen gözlerin var artık ne sen ne ben... sen gittin gideli bir garip oldum hayattan soğudum sevmekten korktum bağlanmayı bir hiç saydım hiçti çünkü bitiyordu. derler ya iyiler çabuk yok olur diye işte ben hep o yüzden kötü olmanı istedim ve kötü olmak istiyorum, beni sevenleri ağlatmamak için... derdik ya hep gelecekte diye işte o hiç gelmeyecek gelse bile sen yoksun ki.... oysa benim ne hayallerim vardı birlikte gezecektik kışa inat giyilmiş gömleklerle dolaşacaktık manitaları dolaştıracaktık kiraladığımız arabalarla hayatın ta ciğerine üfleyecektik sigaralarımızın dumanlarını sen gittiğinde yağmur yağıyordu usuldan belki de gökyüzü ağlıyordu ben ağlıyordum bir köşede sessizce hayatta arkandan vurup da ağlayanları gördükçe daha çok ağlıyordum aslında onlara da üzülüyordum işledikleri günahı bile bilmiyorlardı..... ben var ya dayı artık eski ben değilim olamıyorum ve olamayacağım.....