Anneme Mektup

Anacığım, hâlâ hayatta mısın? Sağım ve selamlar yolluyorum ben. Ve huzur veren ışığı akşamın Dökülsün fakir hanen'in üzerinden. Gamlıymışsın anne, öyle yazıyorlar, Tükenmişsin özlemle yitik oğluna, Sıkça görünüyormuşsun, iş bitişi, Pejmürde hırkanla bakarken yoluna. Kalınca alaca karanlıkta yapayalnız Korkunç bir düş görüyormuşsun daima: Meyhanede, sarhoş kavgasında, biri Bıçağını saplıyormuş bağrıma. Endişeyle, Anne, yıpratma kalbini, Saçma, gülünç bir düş bu sadece. İçsem de ne bir keş oldum ne cani Ölmem ben, seni görmeden önce. Seviyorum seni her zamanki kadar, Özlüyorum, zihnimdeki şu bir tek Dinsin diye kalp ağrım, geç olmadan Alçak damlı fakirhanemize dönmek. Döneceğim, beyaz bezensin dallar Parlasın baharla meyva bahçesi. Beni fakat artık seherde uyandır Yaptığın gibi sekiz yıl öncesi. İnce düşleri körükleme artık, Kışkırtma gerçekleşmeyecek umudu. Hayatımda çok erken, başıma gelen Kayıp ve usanç, talihsizliğim oldu. Dua öğretme bana. Lütfen, anne! Geri dönüş yok, gücün neyse dayan. Tek sensin destek ve avuntu bana, Tek sen, büyülü bir nurla parıldayan. Unut kaygını, lütfen. Böyle dertlenme Hatırım için, tatlım, kendini yıkma. Sırtında pejmürde hırkanla sık sık Lütfen, böyle yol beklemeye çıkma. YESENİN Çeviri: Osman TUĞLU