Ah! Keşke Söyleyebilsem Seni Ne Çok Sevdiğimi

Önce herhangi biriydin Benim için… Gözlerin gözlerime değmemişti hiç! Bakışların yüreğime işlememişti ki böylesine… Bilemezdim ki; O güzel gözlerinin beni benden alıp Böylesine derinlere atacağını, Uykularımı çalacağını… Biliyor musun? Gündüzleri sevmiyorum artık geceler kadar! Geceler benim gecelerim… Senin gecelerin… Senli gecelerim… Çünkü onlar seni bana getiriyor, Seni sevmeme engel olmuyor ki hiç… Gecelerde yürüyorsun benimle Mutluluğun güllerle bezeli yollarında… Saçlarını savuruyorsun önce, Kendini rüzgâra teslim etmiş Bir papatyanın narinliğinde… Ve… Bir de… Bakıyorsun bana derin derin… İçim eriyor, içim bir volkan oluyor, Patlamak, haykırmak istiyor sana: "Seni Seviyorum, Seni Seviyorum, Seni…" Olmuyor işte… Olmuyor… Boğazımda bir şeyler düğümleniyor, Yüreğimde bir kor parçası… İçim acıyor… Susuyorum… Anlayacağın sevdiğim ben sensizlikte; Yavaş yavaş bitiyor, Yaşarken ölüyorum… Ah! Keşke söyleyebilsem seni ne çok sevdiğimi… Ama söyleyemem ki! Ya sen beni sevmiyorsan; Ya ben senin arkadaşlığına ihanet ediyorsam! Ve sadece bu yüzden, sadece bu yüzden Seni sonsuza dek kaybedecek olursam… İnan bana birtanem! Ben sensiz yaşayamam… O Güneş'i kıskandıran saçlarını, Huzur veren o güzel gözlerini; Kaybetmeyi asla ama asla göze alamam… Ah! Sevdiğim… Ah! Keşke bilsem ben de Senin beni bir damla da olsa sevdiğini; Adımı duyduğunda az da olsa kalbinin titrediğini… Belki çözülür şu kahrolası dilimin zincirleri, Söyleyiveririm; seni ne çok sevdiğimi… Keşke… Bir umut görsem gözlerinde… Ah! Keşke söyleyebilsem seni ne çok sevdiğimi