Bırak Beni

Söylemiştim sana Beni bana bırak diye Yanında götürme! Bak şimdi İçimde birileri Karanlık şarkılar söylüyor Ağıtlar yakıyor uzun uzun İçimde birileri karalar giymiş. Geceleri yıldızlarla dertleşiyorum Anlamıyor artık derdimi gece Geceye sarılamıyorum Umut diye. Penceremde bekliyor yıldızlar Gözlerin gibi. Yazdığım tüm şiirler anlamsız Tüm şehir üstüme yıkılmış. Söylemiştim sana Beni bana bırak diye Yanında götürme! Ufak kağıtlara yazdığım çocukluğumu Birer birer atıyorum çöpe. Okunmamış onca kitap var İnsanlığın içinde saklı kaldığı. Eski dostlarıma Gönderemeyeceğim mektuplar yazıyorum Uzun uzun. Şimdi çiçekleri düşünüyorum Kar çiçeklerini. Hani şu senin çok sevdiklerin var ya Bana benzettiklerin Karda açan çiçekleri. Sabah ayazlarında açıveren Bir çırpıda başını çıkaran Gelin olmuş topraktan O nadir O güzelim kardelenleri. Artık onlara benzemiyorum Bizi umut ve arzularla Yaşamaya mahkum eden çiçeklere Anlamsızca. İçimde bir çocuk büyüttüm acıyla Onu dünyaya getirmeyeceğim. Söylemiştim sana Beni bana bırak diye Yanında götürme! Gözyaşlarımda boğuluyorum Gece yaşıyor bana inat doyasıya Ben ölüyorum. Perdelerini kapattım pencerelerimin Sabah bir damla ışık sızmayacak odama Ben sabaha çıkana kadar Bilmem kaç kez öleceğim. Söylemiştim sana Beni bana bırak diye Yanında götürme! Bak şimdi Gözlerinsiz üşüyorum Ellerim buz Kabus gecelerim Yüreğim cansız Söylemiştim sana Yanında götürme beni Bırak diye!