Akdenizlim...!

O sevda kokar vuslat kokardı Tutunca ellerimi ellerim yanardı O hep vardı Bir bunu bilirim Yağmur yağardı ince ince Olmasa da yanımda Aynı göğün altındaydık Aynı damlalar değerdi kirpiklerimize Aynı şarkıya tutsaktı ıslıklarımız Saklardı beni kavgasının içine Dokunmadan bilirdik tenimizin tadını Üstümüze çekerdik bir serçe kanadını Isınırdık en ıslak halimizle Yanardım Gecenin gözlerinden hortlardı soğuk Ovuşturur ellerini bir sigara yakardı Ve uzatırdı Dudakları dudaklarımda Umurumda mı yansa da dünya Yenilmişlik artıkları içinde Gümüş rengi saçlarında siyah öfkeler Yarım kalır türküler dudaklarında Bahar düşer ansızın korkularına Susardım Bir çıkmazı yoklardı gözleri Avuçlarına ateş dolardı Söndüremezdi yağmurlar devimsi ateşini Sıyırıp atarak tüm negatifleri Ay geceye soyunurdu/ o aşka Bir bunu bilirim Konuşmak deyince önce o Düşünmek deyince o Sevmek değince önce o Sevişmek deyince o Kabullenirim hiç itiraz etmeden masal olur gece uykularıma Kavga ederken insanlar Sevişirim onunla Kırılırdı direncim Saklanırdım Bir hayat unutulmuş yorgun yüzünde Çığlık çığlığa Nefes almadan yürürdü caddelerde Çıkmasa da bana yolları Buluşurduk aynı ayak izlerinde Dursa da gözlerine sönmüş volkanların lavı Hep deniz kokardı saçları Coşardım Bakardı bana Ağlardı usulca Bir çocuk düşerdi avuçlarıma Şaşırırdım Bilirdim özlediğini Çok uzaklara kurulurdu düşleri Delirirdim O ki Tutulduğum Akdenizlim