Sitare-i Rahşan

Gözyaşlarım yıkadı kirletilen sevdâmı, Siyah kirpiklerimde şafak sökmese bile, Melekler karşıladı arşa değen sedâmı, Gönül erguvanlarım ateş dökmese bile! Mecnûnlara benzedim vuslatın firârında, Garipsedim kendimi sessiz intizarında, Öfkelerden arındım yandım aşkın nârında, Kandım pınarlarından vefa akmasa bile! İğreti saâdete kapattım gözlerimi, Sonsuza kucak açtım, sakladım gizlerimi, Ruhum özüne hasret incitme sözlerimi, Sevdâ yetimliğimi müjden yıkmasa bile! Süsledikçe alnımı kaderimin dokusu, Mukaddes seherleri doldurur yâr kokusu, Nur damıtır kalbime sevdaların sâkîsi, Sadâkatin başıma şevket takmasa bile! Kılavuzumdun benim su dünya sürgünümde, Nusretim oldun çoğu kavgamda düğünümde, Gül kokunu duyarım gecemde ve günümde, Merhametsiz duygular umut kokmasa bile! Eğemedi hiçbir kul mahkur olan başımı, Silemedi başkası yokluğunda yaşımı, Sürgünlerle bölüştüm ekmeğimi aşımı, Güneş mor şafaklara şefkat ekmese bile! Sitare-i Rahşansın bahtımın üzerinde, Ölsem de vazgeçemem köklerin çok derinde, Mühürledin kalbimi varıp her seferinde, Ecelden başka yolda vuslat çıkmasa bile! Son söz Mevla'nın!