وفایی شوشتری

اندر اسماء خمسه اسمی هست کاندر او نکته ای بود باهر پنج حرف در حرف اوسط او می شود هر دو سمت او ظاهر…

در کربلا چو محشر کبری شد آشکار گشتند دوزخی و بهشتی به هم دچار بودند خیل دوزخی آن روز شادکام اما بهشتیان همه لب تشنه و فکار…

دست قضا چو خون حسین ریخت بر زمین آندم قدر ز روی نبی گشت شرمگین ذرات کاینات قرین فنا شدند چون شد قران مهر و مهش با سنان کین…

هفتاد تن ز عشق چو از پا در اوفتاد پس قرعه اش به نام علی اکبر اوفتاد دیدار را که نرخ به جان بسته بود عشق دیگر از آن گذشت و ز جان برتر اوفتاد…

از روزگار داد و فغان ز احتساب او فریاد از تطاول و از انقلاب او در کام اشقیا نچکاند جز انگبین در جام اتقیا همه زهر مذاب او…

هر در اشک کز غم آن تاجدار نیست در پیش اهل نظر آبدار نیست آغشته گر به خون جگر نیست در اشک هرچند پربهاست ولی شاهوار نیست…

می بود واجب ار که کسی را چنین کشند ممکن نمی شدی که به این ظلم و کین کشند اسلام و دین ببین که چسان امت نبی دین را بهانه کرده و اسلام و دین کشند…

بر زخمهای پیکرت ار اشک مرهم است پس گریه تا به حشر برآن زخمها کم است زان ناوکی که بر دلت آمد زشست کین خون دل از دو دیده روانم دمادم است…

شمر لعین چو خنجر کین از کمر کشید جبریل مضطرب زجگر نعره بر کشید آن بی حیا ز روی پیمبر نکرد شرم خنجر زکین به حنجر آن محتضر کشید…

شیران کارزار و امیران روزگار عباس و عون و جعفر و عثمان نامدار در باغ بوتراب خزان چون رسید شد بر سرو هر سه چار سموم اجل دچار…

ای کرب و بلا منزل جانان من استی یعنی تو مقام شه گل پیرهن استی خود گلشن طاهایی و باغ گل زهرا کاینسان چمن اندر چمن از یاسمن استی…

ای شهیدی که نشاید غمت ازیاد رود گرچه این خاک وجودم همه بر باد رود ماجرای غمت ار بگذرد اندر آفاق تا به افلاک همی ناله و فریاد رود…

میزان حسن و عشق چو با هم قرین فتاد سهم بلای او به امام مبین فتاد عشقش عنان کشید ز یثرب به کربلا کوشید تا که کار به عین الیقین فتاد…

چون کاروان عشق به دشت بلا گذشت افکند بار عشق در آنجا ز جا گذشت با عشق دید آب و هوایش چو سازگار منزل نمود و از سر آب و هوا گذشت…

دگر چو نوبت آن کودک صغیر آمد ز چرخ پیر خروش ملک به زیر آمد به جان نثاری بابا ز گاهواره ی ناز نخورد شیر تو گفتی چو بچه شیر آمد…