Ardından

Çok düşündüm ardından, neydi yanlışlarım diye? Suçlanacak kimler varsa araştırmaya giriştim. Seni kesinlikle reddettim. Düşünmeyi, sevdiğimi. Bir ara sensizlik beni boğdu ve binlerce yol öteden gözyaşı döktüm. Çok korktum yaşamaktan, her şeye yeniden başlamaktan ve kendimden. Sonra her şeylerin yerini silik kötü anılar aldı. Ayna karşılarında kendi kendimle daha az konuşur oldum, daha az duşlarda hayalinle kavga ettim. Ve adını duymak ya da senden bahsetmek daha az acı verir oldu. Candan'ın şarkıları kulağımı daha az tırmaladı. Fontana'nın Positano tablosunu geri astım yerine. Sonunda Cumartesi gecesi eski bir dosta bakar buldum kendimi. Beğeniyle. Ve kesinlikle seninle karşılaştırmadan. Uzun zamandır ilk defa. Yalan söylediğimi sandım başlarda kendime. Ama baktım ki kalbim salak salak çarpıyor. O andan beri seni düşünmedim ta ki düşünmem lazım diye kendimi zorladığım bu ana kadar. Ardından geriye sadece ben kaldım. Anılar, aşkımız ve hatta sen bile yoksun artık. Eminim çoktan beni neden sevdiğini unutmuşundur.Öyle olmalı. Gariptir ama ben de.