Adam gibi adamdılar

Aynaların kullanılmış olmasıydı Onları kimliksiz yapan Örtbas edecek ne çok suçları vardı Anıları rutubetli Sandılar ki yağmur gizli yağar Yalan söylemeyi öğrendiler Bir de ağlamayı Duvar ustasıydı her biri Yıkılmadı ördükleri duvarlar Depremi beklediler, diken üstünde Dolambaçlı yollardan bin tövbe dillerinde Dişiliğini bir suç gibi saklayan, Sırdaş şiirler yazdırdılar Ya okunursa korkusuyla Adam gibi adamdılar Kadın gibi kadınlarda İlmek ilmek işleyip ibrişimleri Urgana dönüştürdüler Sevdalar arka ceplerinde Bozdurup harcadılar Manzarasız düşlerde seviştiler Kan ter içinde, susuz Kıyısız denizlerin tuzuydu oysa dudaklarını yakan Sürçü lisandı sevmeleri Utandılar Üryan kalmış kadar Arkasına bakarak gidenlerdi onlar Kuma gelmişlerdi zaten Barınamadılar Sevmeyi seviyorlardı Göze alamadılar soğumayı Gittiler