Benim Şiirim

bazen gece yarısı gelir gümbür gümbür; git dersin gitmez: uyku akar gözlerinden, kalem tutacak halin yoktur ki yazasın; sabahı beklemez, gider; sancılı sancılı, kalan sağlar bizimdir dersin; ama nafile bazen de kalabalıklarda gelir aheste aheste dalarsın bir an sanki, sara nöbetindesin sorar yanındakiler “ne oluyor? yok bişey dersin diyemezsin ki şiir yazıyor beynim... göğüs kafesin sıkışır, yalnız kalmak istersin. bazen; bir bulut, bir çiçeğin edasında: savrulan bir yaprakta yazılıdır şiir sadece kağıda aktarmak düşer. şehrin is kokusunda, gürültüsünde canlanan anılar sancılanır, doğum başlamıştır yazmasan çatlarsın bir kuşun, simsiyah rengine kapılırsın ... kuş uçar gider; fısıldadığı şiir kalır. en iyi arkadaştır şiir: En iyi arkadaş kitaptır derler ya... doğru, lâkin kitap tek taraflı konuşan arkadaştır hep o konuşur, sen dinlersin ama şiir öyle mi; hayır şiirde; sen de konuşursun; kendi yazdığın şiirde de öyle; bir sen konuşursun bir de okuyanın konuştuğunu duyarsın sır tutamayan arkadaştır senin içini döktürür en mahremini: sonra da aleme duyurur içlenir küsersin... bu, son dersin; çok da vefalıdır ama , küsmez sana şiir ... altın bir kutuya kilitleyip, anahtarını denize attığın mektupların akılda kalanıdır şiir en ilkel ve en gelişmiş iletişim aracıdır en uzaktakine ve en yakındakine; büyüttüğün sevginin, nefretin, hasretin binbir şekilde dile gelmiş halidir yanındakine, avaz avaz uzağındakine; fısıltıyla atılan çığlıktır şiir, demlenmeli der ustalar. şiir, ustaların elinde demlenirse şiir olur. aceminin şiiri, demlendiğinde acıyor .