Tamirci

Kendimi asmak istiyordum, kırda Onca sevindiğim kırda... bilmediğim bir ağacın dalına... epey de övgüler düzdükten sonra.., hay çocuk, işte sen bu dalda sallan dur; başın göğe erdikte teğet geçsin ayakların toprağa.. ve böğrün güzelce boşalsın, çığlığın sesini duy, budur sevinç; kısa pantolon giymek kadar eski.. kadar lime fotoğraflar da söyler; ey çocuk.. ey kadim.. bilirsin, gül kokmaz olur, sabahın reçeli bundan ibarettir, fakat sen... nasıl da dikensiz... gülden ibaret! değilsin sanki... benden ibaret! Ne gam! Yürür gideriz, kunduralarımız tertemiz.. ve fayda sağlar gövdemiz evin yorgun akşamına.. sineriz. Orda değil, kırda asılsam.. onca sevindiğim kırda.. bilmediğim bir ağacın- dalına.. epey de övgüler düzdükten sonra... Fakat çocuk, sen kurtul.. kanayan dizlerini çabuk yıka, temiz tut. tertemiz geliri pembe deri.. zorlar kabuğu ve kendini yepyeni kırlara atar, budur sevinç.. ben bilirim, ben yazdım, ben- çabuk tamirci.