Babacığım

Babacığım içim yandı ağlayacağım Ne olur seni bir görsem sarılacağım Özlemin içimi yaktı kavrulacağım Aksa da gözyaşlarım silmeyeceğim Canım babacığım sana doyamadım ki Çok yıllar geçti aradan sayamadım ki Hiç bir gülde kokunu bulamadım ki Ellerini doyasıya öpemedim ki Canım babacığım demek bir ukte oldu Baba kelimesiyle ağladım durdum Baba olsam da yine seni aradım Ben senin yavrundum sen de babamdın Ah babacığım ahlarımı attım içime Seninle yaşayamadım gitti gücüme İçimdeki ahlar şimdi döndü sicime Her zaman muhtacım baba senin sevgine Müslüman olarak sen yaşamıştın Benlik duvarını çoktan aşmıştın Altmışbeş yaşına henüz basmıştın Bırakıp da beni gittin sen baba Senden alacağım çok şeyler vardı Sen gittin dünyamı karanlık sardı Seninle günlerim hep ilkbahardı Baharlarım kışa döndü be baba Kitapların vardı okuyamadım Nice dostun vardı tanıyamadım En güzel mirastı değerli adın Senin yolun bana rehberdir baba Zikirler ederdin gizli gizlice Kitaplar okurdun belki her gece Rabbine aşıktın belki delice Senin için veli diyorlar baba Sen her zaman oldun başımıza tac Sinandır her zaman duana muhtac Manevi iklimine ben acım ac Yolundan izinden dönmem ben baba.