Ateşten Künyeler

olan oldu gökle açıldı aram ve bütün sırrını söyledi dünya benimse bir denizden kanardı yaram yorulduğunda atlarım titrediğinde yolculuklar yepyeni kapılar açardı rüya ağlar bakardım suya yazgım çarpıp durdukça beni hayata dualar uçururdu anam kendi çocukluğunu anlaşılmaz kılan ben gökgürültüsü kadar hayta uykularıma çelme takıp karışırdım ay doğarken suya giden kızlara akardım suya geçmedi oysa ömrüme çaldığım ateşten kara artık kuyulara kapanır insan kapanır göğünde cennetten hülya vedalara vakti olmaz okunmaz nefretten terleyen alnı dokunamadığımız bir yerde bırakılan soldurulan bir yaprak olur cehennemler açarak girer uykuya olan oldu gökle açıldı aram gördüm ateşi alınmış sokaklarda yaktığım şeyi gördüm ruhundan kuleler yapıp yıktığım şeyi olan oldu alınmadı intikam yitirdim aşkın rahmine bıraktığım herşeyi olan oldu doldu bütün kuyularımız iyi bir karanlık diliyor herkes iyi bir celladın yakarışları ne yapsa yağmura karışmaz artık varsın bize denizler bağışlasın katil zamanların son gözyaşları olan oldu ama ben toprak kaldım bıraktım yalnayak nehre kendimi herkesin ahını yalnız ben aldım sordum alkışlarla şehre kendimi çalındı sonunda zümrüdü anka akıldan titriyor şakaklarımız nedir hayatı çınlatan yoksul evlerde nerde kırgın çocuklara deniz taşıyan mahalledeki efsane o hülyalı kız akıldan titriyor şakaklarımız fistanda gül varsa giyerdi kızlar atardım aklımı ve kasketimi ruhuma gözkırpar diye bir rüzgar giymezdim bayramlık son ceketimi olan oldu kayboldu oyuncaklar ya da biz oyundan çıktık olağanüstü bir tatil diliyor herkes iyi bir karanlık iyi bir karanlık