Unutamadım

Sen gittin ya gülüm! yalnızlığın tiryakisi, acıların esiri oldum yanık sevda ezgilerinde hep seni buldum hep seni gizledim mısralarıma… karaya vuran kırık bir sandal misali, yosun kokan suya hasretken çatlamış dudağıma düşen tek bir çiy damlasının umuduyla her şafakta çaresizce seni bekledim. Güneş ufukta kızıl gözyaşı döktüğünde sevda incileri bir bir yanıp söndüğünde o serap gölgelerinin inadına umutla bekledim gelirsin diye... Günler, aylar, yillarca yolunu gözledim. Ama gelmedin... Artık unuttum seni. unuttum dudak kıvrımlarını gözlerinin rengini unuttum. nefesindeki sıcaklığı, teninin kokusunu unuttum. unuttum senli geceleri gecemi aydınlatan gözlerindeki ışığı unuttum şimdi, hatırlayamıyorum yüzünü… Avuçlarımda bir bir zamanı öğütürken ben bendeki seni unuttum. Unutamadığım tek şey var senden kalan kulaklarımda çınlayan ''seni seviyorum'' diye haykırdığın, İşte o an… Ey yar! Gelişini umut ettiğim her çırpınışım için bulutlara bir çizik çektim. Her yağmur yağdığında, yanağına düşen her damlada, anla ki ne çok kırılan umutlarım olmuş… Şimdi zaman hangi çağda raks ediyorsa etsin Takvimler peş peşe varsın geçsin, neylerim Hazan mevsiminde sarkan o son yaprakta bir gün hazin sonum yazılacak Son kapım ardımdan kapanacak ve son sözüm yazılacak ''kırılan umutlarımı toplayıp her birini göz pınarından çağlatman nafile teselli bulacaksan eğer, çorak toprağımda yeşerecek gülleri bekle… Ben seni hala bekliyorum be gülüm...