Yelkenli Gemi

Rüzgar hız olur gemiyle. Alır götürür açıklara beni, Deryalara yelken açmış gönlüm ile. İçimdeki kopan fırtınayı duyarcasına. Öfkelenen deniz, kabarır fırtınaya, Bir sağa bir sola sallanarak seslenir. Bir uğultu kopar deniz üstünde, Belki de denizle rüzgarın kavgasıdır bu. Sevgiden mi, öfkeden mi, kıskançlıktan mı bilinmez. Rüzgar susar, sulh olur deniz, deniz durulur, Kavgaysa kavga, sevgiyse sevgi, bitti işte..! Benim içimdeki fırtınalarım, gemideki yolculuğum bitmedi. Bir el uzanır hülyalarıma, dost zannederim. Elim havada kalır, Yine elim boş, Boş, boş. Uzanan elim gönlümün kapısıydı, Çalıp da girmene gerek yok. Çünkü gönül kapım sana sonuna kadar açık. Yüreğimdeki bitmeyen acıyı tada tada. Öyle alışmışım ki acıya hissetmeyecek kadar. Yüreğimdeki kıymığın ucundan damlayan kan! Damlası yüz kişiye, bin kişiye yetecek kadar aşk olur, sevda olur. Yıllardır damlayan kan bir dilbere aşk olamadı. O dilber ki yüreğimi bir görse, bir bilse. Yetti artık yetti yüreğim. Ey yelkenli gemi götürdüğün yalnızlık deryasından, Geri döndür beni yalnızlık karasına.