Sen İstersen

Ateşten bir gömlek olsaydın giydiğim Belki de Çıkarıp sırtımdan atabilirdim seni Gel gör ki Giyilmişim ateşinin üşüyen bedenine İstersen soyun beni Üşürsün... Neden Ateşten gömlek gibiyken; birileri, birilerine Aynen şu karpuz misâli Ben yeşil bir gömlek gibi Sarılmışım hayâline... Ve gözlerin O kapkara gözlerin gömülmüş yüreğime İstersen Soyun beni de gör, üşürsün... Gözlerin dökülür, sen dökülürsün Ya ben? Ütüsüz gömlekler gibi Buruş, buruş olmaz mıyım? Solmaz mıyım Ve dahi ölmez miyim, sensiz, nefessiz... Ya ben? Ben mi denir bana, içimde sen olmadan? Ya da Ben nasıl çoğalırım Bakışların, içimde çoğalmadan? Sen istersen soyun beni Soyun ve at! Sen dökül, gözlerin dökülsün! Düşelim kara toprağa, istersen yine Ve her bir gözünden yeniden sen ol Sen, yine beni bulursun Her bir senin sarılmış hayâline... Ateşten bir gömlek olsaydın giydiğim Belki de Çıkarıp sırtımdan atabilirdim seni Gel gör ki Acılar beni giyinmiş gizlenen zehirine Zehir gibi, zıkkım gibi Göz, göz olup gömülmüşsün Göz, göz olan ciğerime... Onca acını büyütmüşüm içimde Onca sancını! Oncadır! .. Şefkatle sarmışım yine Bir gün olsun off! dememişim Bir gün olsun şikayet etmemişim İçimde yanışından, içimi yakışından... Acısını içinde saklayan Pırıl, pırıl yeşil bir biber misâli Acına tutunmuşum, gülümsemişim... Ateşten bir gömlek olsaydın giydiğim Belki de Çıkarıp sırtımdan atabilirdim seni Gel gör ki, aşkına giyilmişim... Ne yüreğim sensiz Ne de, kabuğundan ayrı olur Acı biber, tatlı karpuz Ateşten bir gömlek gibiyken; birileri, birilerine Ben yeşil bir gömlek gibi giyilmişim hasretine Ben içimi boşaltamam Sen istersen soyun beni Soyun da Dökülüver ellerime...