Ankara Şahit

SUNU.. "Eylül'e Ne yana baksam, senden bir iz bıraktın, Acılarım uzun, karanlık, yalnız geceler kadar dipsizdi. Ne kadar ulaşmak istersem sana, Bütün izler silinir, çareler tükenir, yollar belirsizleşirdi..." Sinan Eldem.. Her aşkın bir masalı olmalıydı, elbette vardı...Benim anlatacağım kırık, belki daha çok yaşanmamışlıkların yaşanır kılınması için tek yüreğin yetmediğinin hüzünlü masalı... Yazılmasa, kimse bir şey bilmeyecekti. Yazıldı, kim ne anladı, sorulmayacaktır...' Kızın adı Eylül..bahar yüreğinde..Ankara'da bir sonbahar gecesi..Günlerden kimbilir neyin ertesi..Ama vakitlerden bir gece yarısı olduğu kesin..Çünki gecelere sevdalı o birazda..En çok Ankara .mavi düşler ve geceler dilinde..Ağrı'da bir adam..Kendini şiir için yaşıyorum diye ifade eden..Hani derler ya bu iki insanın yolları kesişti diye..Kimbilir belkide ikisindede var olan memleket sevdası ve Ankara tutkusuydu ortak noktalar.. Yatağa kıvrılmış soğuk bir yılan yalnızlık yavşak kaygan...Bir aşkın eşkıyasıydılar.. uzun uzun patlayan silahlarda şakakları bulan hain, hainsi ve sıcak ..acıya vakit komayan mermiydiler ve cehennem yangınına o an düşmeliydiler..Bu böylemi yaşandı? Bilmem..bilemem..Bu masalın anlatıcısı yani ben yani Eylül'cesidir bu... İlk "Kimi sevsem " ile başlayan şiirler sonra" Ankara II " ile devam eden duygu sağanağı hep bir gidiş..ve geride kalanın özlemleridir hikaye edilen..Kimi zaman " aşk olsun diyemi gittin sevgili aşkolsun sana aşkolsun" ile süren sitemler..Ve "Kırgın" daki o çok can yakan dizeler..Birlikte var olabilirken ayrı ayrı yok olalım dedin. Sen istedinde ben hayır mı dedim eywallah gözüm.. ağlat şimdi eşkiya gönlümü bir sevda bulmuştum kendime masallarda karşılığını vermeyensin başbelası gibi yanıbaşımda...artık yüreğimdeki korsan afişlerde bile seni göremeyecekmiyim ? yani artık hayat bir masalmı ve bizim masalımız bittimi diyorsun ? terkeden sen, giden sen, bitiren sen.. biten ben.... suskunum dondu mavim ve biliyorum astılar seni oysa konuktun bu kentte biraz kentli biraz yakın köyüne... unutamıyorum seni ölüm gibi bendesin ölüm sensizlik ... Evet...Üzdüm seni farkına varmaksızın, üzdüm seni çünkü sence hakkım olmayanı yaşamaya çalıştım bencilce, ve gözlerinde dinlendiğimi anlattım sana usulca....Şarkılar dinlettim en hüzünlüsünden, istedim ki anlatamadıklarımı dinle bensiz kaldığında, dinle ki içimde ki fırtınaların nasıl güçlü ve acımasız olduğunu biraz olsun anla diye....Ben korkusuzluğun en kuytularında kendi korkularına yenik düşmemeye çalışan bir çığlığım aslında, aslında senin bende görmediklerindir beni sana muhtaç kılan...İsterdim ki senin kıyılarında soluklanayım biraz olsun, fırtınalar ha koptu ha kopacakken bu düzlükte, isterdim ki ellerinde bulayım yitirdiğim düşleri bir anda olsa.. artık yoksun gülüşlerin yok her nere baksam ağaçlar çiçek açmış ben çoktan solmuşum dallarım,, dallarım,, sapsarı hala artık kendimide terkediyorum şehrin bulanık sularına bir atıkta ben atıyorum vazgeçmek..... aciz insanların işidirya ben artık vazgeçiyorum bana hayat ne diye sormuştun ya söylüyorum hayat bir hapishane özgürlük isimsiz bir mektuptur... şimdi sokaklardayım sokaklarda...içimim sokaklarına adın yürüdü adın satırbaşlarında ayrılıkların oysa ben yolları bilmiyorum.. unutmayı hiç; bilmiyorum... Şimdi ikimizde farklı yerlerde farklı türkülerin melodisiyle aynı hüznü bölüşüyoruz, bölüşemediklerimize inat.....Keşke durabilseydin bu sevdanın karşısında, keşke korkmasaydın acılardan bu denli, Bu kadar çabuk pes edeceğin aklıma gelmezdi doğrusu, tutkuların bir adım önde olduğunu söylerdin hep, nedense bana karşı bu denli acımasız olabildin yaşamın boyunca bir tek, seni üzenlere inat ve tüm hatalara bana yükleyerek, artık istediğin kadar susabiliyorsundur geceler boyu, benli düşlere çoktan son vermişliğin keyfini yaşayarak, ben hala bıraktığın yerdeyim iki gözüm, birazda utanarak.......