Huzur

Bir rüya görmüştük seninle hatırlasana Hani bir ova dolusu çiçek vardı Rengini ne sen sayabildin ne de ben Sen en çok gülleri severdin ben de gül derdim Sonra paylaşırdık seninle sen pembe ben kırmızı Kolay değildi öyle sulamak su taşırdık Kar gibi akan sin gibi kıvrılan derelerden Senin kovan altındı benim ki gümüş Sonra bahçemiz doldu rengarenk çiçeklerle Kimi zaman yunusu sorduk sarı çiçeğe Kimi zaman gurbeti sorduk karanfile Papatya menekşe kasımpatı leylak derken Günler yetmezdi bize saatler akardı bir nehir misali Yorulunca seninle giderdik görkemli bir dağın eteğine Zümrüt kaftanlı kitabımızı açardık usulca elimizle Sen Elif derdin dimdik doğru ol Elif gibi Ben mim derdim mim dünyanın yaradılış gayesi Biz huzurla okurken mürekkep mavisi satırları Kuşlar konardı dağın kahverengi eteklerine Her biri ayrı renkte ayrı güzellikte Kimi lacivert kimi bembeyaz kimi masmavi Beraber yankılanan sesimizle hu derdik Güneş yavaşça çekilirken semadan ayı beklerdik Ay ışığı düşerdi göllere nehirlere denizlere Biz yorgun ama huzurlu evlerimize dönerdik...