Het Huis van Mijn Jeugd

HET HUIS VAN MIJN JEUGD Het huis van mijn jeugd stond leeg Op een grijze heuvel Al zijn meubels weg Behalve de slijpsteen van mijn grootmoeder En de koperen beeldjes van haar goden Na de dood van alle vogels Vogelkreten vullen nog steeds de geest Na het wissen van de stad Een waas dringt nog steeds door de lucht In de kleurloze barst die voor de ochtend komt Op een plek waar niemand kan zingen Woorden verspreiden hun stilte Tussen ingewikkeld geclusterde glyphs De stem van mijn oma trilt op een kale tak Ik waggel door het lege huis Lente en zomer zijn allebei voorbij Een bejaarde baby achterlaten Om de kamers van de leeftijd te verkennen Dilip Chitre