Zondagskind

Te turen in de verte, is er geen hoop voor deze wandelende myoop teder als watten, dralen ze neer de hoopvolle wolken met hun gulle gulden lach zonovergoten dag mijn hart minacht deze keer een onstuimige kus of als onweer stormen verkeerde in gelukzaligheid zichtbare korenvelden als manna uit God's Koninkrijk te turen in de verte, is er geen hoop jah,ik ben de wandelende myoop maar weet,turen hoeft niet meer weet dat je voldoende krijgt je Vader is er steeds voor jou je bent zijn verwende kind door en door groots bemind het gaat mij voor de wind ik ben een Zondagskind.... Photographie door Sylvia Frances Chan © Sylvia Frances Chan Copyright Protected