Gönül Ferman Dinlemiyor

kapatın kapıları üzerime karanlıklara mahkum ettim herşeyi... kederlere kurban adadım bir yudum sevgiye hasret yüreğimi.. idamını okuttum iki dudağı arasında sevgilinin... ve mahkumu oldum bir çift güvercin gözlerine koynunda sakladığın ceylanları umursamada... kıskandım herşeyden gül yüzünü.. herkesin sevebileceğine inandırmıştım kendimi ... delice tutkumdun eceldin yanıbaşımda... ve uyandığımda sehpamı kuran ellerine rastladım.. deliydim doluydum...sevdalıydım.. becerememiştim usulune göre sevmeyiii.. laf canbazlığınada gücün yetmedi... sade sevgimin ışıltısıydı yansıyan.. olmamalıydı ...olmamalıydı bu sevda.... yürek yakan ..adın anılırken gözlerimi ıslatan bu sevda... olmamalıydı.... gönül ferman dinlemiyor anladım... kapatın kapıları.. ferman dinlemiyorsa gönül....vurulmalı sehpası hazırdı idamı yarın dudaklarında bir çift söz... ve firari sevdamın ağır yaralısı..... mülteci sevgimin sevdalısı... esirinim esaretimle ölmedim...ölmedim yokluğunda... hasretine dayandım..özleminede... sevda bahçelerinde dolanırken .. sevginin mahkemesindeyim bu gece.. kararım verilmiş celatlarım beklemede.. idamım iki dudağının arasında... beklettiğin hecede....