Utanç

Kum kum bir uykusuzluk, bekler silah elde Donmuşken yıldız ışıkları mavi cam gecede, Yarıda koyduğu çorba tüter sıcacık buğulu Tüy tüy düşü yatakların yeşil pirinç kokulu Yurt tutmuş artık dağları, acıyı, açlığı, karı Vuruşur en ustura bilinciyle çağının Mavi kurtuluş için en kara düşmana karşı… Ve bir gün papatyalarda yansır artık son gülüşü Ve ölümü ölümsüzleştirir toprağı ısıtan kanı. Ay aydınlığında başak gibi biçilen Gencecikler adına yaşamadan utanç. Üstüne gün doğmaz hiç, bütün bir yaşam boyu Tanrıya ilk yakaran, doğayı ilk selamlayandır. Bilir kendincek tohumun, mevsimlerin dilini İşler kurak toprağı, yaba elleriyle işler Bilmez ama çizmeyi yazgısını onlarla. Gece, koyu bir karaltı gibi yığılır yatağa Sızar tırnak uçlarından kirli sarı yorgunluğu. Yine bir açlık üstüne kapanır göz kapakları Yine eski sokaklar gibi dökük ve acılı. Bin emekle bir lokmacık yiyemeyenlerin önünde Bizi taşıyamayan gölgemizden utanç. Kapar kudurgan dalgalar tekneyle balıkçıyı Deniz açlığın dilinden anlamaz ki… Kimi ekinde ölür, yapıda, kömürde kimi Bir salgın, bir çırpıda götürür yüzbinleri. Tam çiçeğe duracakken mutluluk Göveren her umudu bir savaş biçer gider. Yanık ezgilerde artık yansır yaz akşamları Sıcak bir öpücüğü yarıda kesmiş yüzler. Bunca kan, bunca açlık, bunca kıyımdan sonra Göğe yakarılarla uzanan ellerden utanç. Firavun arabalarına koşulan bir kısrak gibi Çekiç başlı, atlas tenli, yay göğüslü. Kıralotu gibi bir yiğide akmalı düşü Bir kötünün koynuna gömer oysa gecesini. Silinir gölge gölge o dört sürem gülüşü Yirmisinde yaşlanır daha dünün gelini. Ve boşalır bir çürük ceviz gibi yüreği. Göğsü, erken söndürülmüş bir yangın yeri gibi Bir dal genç kız adına, dallardan utanç. Direnmeler-1973