Bir Yaşam Öyküsü

Sessiz sedasız olmuş doğuşum Çığlığımı garip anam duymuş sadece Ağlamış geleceğime ''Çileli yavrum demiş'' Göz yaşıyla yıkamış yüzümü daha ilk günden Yumuşak ekmeğe katık yapmış kuru ekmeği Taş ocakta kaynattığı su, şeker katınca aşım oluvermiş Hele ekmek doğramışsa, ziyafet! .. Paçavradan sökülen iplerle mozayik olmuş kıyafetim Rengarenk fakat soluk yorgun... Çorabım hiç zaptedememiş parmaklarımı Çarığım engel olamamış tabanımdaki nasıra Zaman zorluda olsa geçivermiş Okullu olmuşum heyecanla Bir omzumda bez çantam, diğerinde boya sandığım Okul çıkışı, soluğu hep aynı nakaratla arşınladığım Sokakta alıvermişim ''Parlatalım abiler...'' Bazen öfkeli bir abinin tokatı patlamış suratımda Bu tokat, kaderin sillesiymiş bilememişim! .. Sandığım parçalanmış ürkek gözlerimin önünde Parçalanan geleceğimmiş görememişim! .. Yllar geçmiş ''artık koskoca delikanlısın''demişler İnanamamışım büyüdüğüme ''İyi ama ben çocukluğumu yaşayamadımki...'' ''Bisiklet binip, çember çeviremedimki daha..'' ''Olmaz...'' diye hayıflanmışım Hor bakışlardan kaçmak istemişim uzaklara Hani dillere destan Taşı, toprağı altın İstanbul'a... Gözlerimi şık giyimli, kibar telafuzlu insanlardan alamamışım Her biri birer ilah oluvermiş gözümde ''Herhalde çok önemli insanlar'' diye düşünmüşüm Kendime haksızlıkla ''Bunlar gibi olabilsem...'' demişim içimden Konuşmaya utanır olmuşum kaba lehçemle Dinlemeyi öğrenmişim bu sayede Konuşmayı da onlar gibi... Kıyafetim de olunca, yanımda buluvermişim sahte yüzleri Görebilmişim gerçeği sonunda O şık kıyafetleri bir şeyden mahrummuş meğer Bomboş bir silüet ve kıyafetten ibaret Sesim çıkıp konuşunca anlamışım Kibar telafuzların altında Kaba ruhların saklı olduğunu görmüşüm İnsan olduğumu farketmişim ilk defa Mutluluğun uzak olmadığını görmüşüm Sıkı sıkıya sarılmışım hayata.