Kadınlar

I Dram yüklü bir romandaki sevgili Yalnızlık çökmüş İstanbul gecesinde Teni ıpıslak kurumamıştır daha Son aydınlığı vapurun Kızkulesi Kumkapı, Galata, Beyoğlu, Karaköy... Masaları akşamdan sabaha kalır Bugünkü teri kurur yarına kadar Sisli bir İstanbul sabahına kadar Vesikası adıdır hürriyetinin Hasreti tanıyor musun? II Tenha köşelerde zamanı geçmiş Ve tütünün kokusunda solmuş gençliği Burdur'a erken inen kadını düşler Alanya'da kaç akşamı ıssız geçer Yürür şimdi Laleli Beyazıt arasında Bir İstanbul gecesinde malum kalır O kadının adını Hicran bildiler Tanıyor musun? III Ah sevgili, tülü soldurulmuş gençliğin taze çiçeği Nasıl koymuş böyle ilk sevgili? Ana yüreği Çocukta mı kaldı yoksa... Nesi piç edilmemiş ki Ömrümüzün Bir güzel yosma yürür Taksim'den Nişantaşı'na Şimdi aynada acı bir tebessüm Varsın kendini yediveren beyaz bir gül saysın adını keder bilmişler belki o da sevdi O kadını tanıyor musun? IV Onları Tanır gibiyim dediğinizi duydum ömürlerinin ilk adımı kara bir kuytuya düşmüş ne umutları ortasında yaralanmış Tanır gibiyim dediğinizi duydum gecikmiş sabahlarının beyazı çalınmış, yazısı karalanmış Tanır gibiyim dediğinizi duydum incecik yürekleri ve hayalleri yolun başında parçalanmış Hasretleri, Hicranları ve Kederleri... Tanıyor gibiyimin Değilindesiniz İçimizden birileri onlar Hala tanımadınız mı?..