Çok Ve Çocuklar

Hiç göze gelmediler Gözdesi de olmadılar kimsenin Kimse farkına varmadı yalansız gözlerinin Göz göz olduğunu yüreklerinin Hiç anlamadılar Oysa ne çoktular Ne kadar çocuktular Çözülemedi bakışlarındaki Tarifsiz sevdalar Kin miydi, sevgi mi Büyüyünceye kadar Cevapsızdılar Oysa ne çoktular Ne kadar çocuktular Sarıydılar ya da soluk benizli Çoğunlukla da Karaya yakın bir esmer Ve onlar genellikle Hiç burunlarını silmezler Derin iç çekişleri bundandır Dünyanın kahrından değil Çünkü umurlarında değil Onların farkında olmayanlar Oysa ne çoktular Ne kadar çocuktular Onlar çok ve çocuklar Büyüyecek Adam olacaklar Önceleri öğretmen Ebe sonra doktor olmak isteyecekler Bildiklerinden değil En yakınlarında hep onları gördüler Hep onlar olmak istediler Çalınmış geleceklerinden habersiz Yarım yamalak düşlerde eridiler Oysa ne çoktular Ne kadar çocuktular O güzelim yürekleri Delikanlılık edebiyatıyla körelttiler Okumanın erdeminden İnsan gibi yaşamanın Bilimden geçtiğinden haberleri olsun istemediler Ne kadar parlarsa parlasın Hep suskun kaldı o gözler Oysa ne çoktular Ne kadar çocuktular Ahmet Arif'ten bu yana Yolunu gözleyenlerin adı değişti Hepsi o kadar "Kuş palazı, boğmaca, kara çiçek, sıtma" Belki azaldı ama Yeni nedenleriyle "yürek efarktı, kanser filan" hala pusuda Çaresizlik dağlar aşmakta Yer yurt terkedildi Gurbet artık sıla Çalansa bildik değil başka bir hava Kırıldılar farkında olmasanız da Oysa ne çoktular Ne kadar çocuktular Onlar çok ve çocuklar Gözlerinden dillerine dökülürse Bir gün sorular Sürdürebilecek miyiz aynı yalanı Yoksa yine Susturacak mıyız onları Küçüldü dünya Çoğu gitti azı kaldı çünkü Geçici demişlerdi körlüğümüze Biraz uzadı Oysa ne çoktular Ne kadar çocuktular Onlar çok ve çocuklar Sessiz de kalsalar bizi bağışlamayacaklar Mazeretlerimize inanmayacaklar Yaşamımızda görünmedikleri her karenin Hesabını soracaklar Hazırlıklı olmak gerek Çünkü onlar şimdilik çok ve çocuklar...