Histeri

o kahkayla güldüğünde, onun kahkahasına bulaştığımın ve onun bir parçası olduğumun farkına vardım, onun dişleri yalnızca rastlantısal yıldızlar olduğu zamana kadar, talim yapan bir manga yeteneğiyle. Kısa kesilen solukların içine çekildim, her bir an süren iyileşmede içe çekilen, kayboldum en sonunda karanlık boşluklarında onun gırtlağının, çürümüş dalga dalga yayılan göze gözükmeyen adalelerle. oldukça yaşlı bir garson titrek ellerle yayıyordu acele acele pembe ve beyaz kareli bir masa örtüsünü paslanmış yeşil demir masanın üzerine, diyerek:” Eğer hanımefendi ve beyefendi almayı arzu ederlerse çaylarını bahçede, eğer hanımefendi ve beyefendi almayı arzu isterlerse çaylarını bahçede.” karar verdim eğer onun sallanan memeleri durdurulabilseydi, öğle sonrasının birtakım kırılmış parçaları bir araya getirilebilirdi, ve bir noktada topladım dikkatimi titiz incelikle bu son erişe.