Çocukluğum

Cudi,Gabar Gölgesinde Bir İlçede Doğdum. Silahların Gölgesinde Hep Bir Şeyleri Özleyerek Geçti Çocukluğum. Derin Uykulardan Çoğu Zaman Silah Sesleriyle İrkinerek Uyandım. Ölüm Feryatları Ve Ana Ağıtlarıyla Bölündü Hep Kısacık Kısır Tebesümlerim. Kan Kokusuna Her Ne Kadar Alışıldık Olunsada Ölümler Çok Zamansızdı. Her Şırnaklı Çocuk Gibi Benimde Anlıma Yazılmıştı Kaderim, Oysa Batılı Çocuklar Gibi Bizimde Salıncaklarda Sallanıp,Top Koşturmaya Hakkımız Vardı. Neyseki,Tek Oyuncağımız Gece Yarıları Sıkılan Boş Mermi Kovanlarıydı. Sıkılan Mermiler Niye Ölümler,Dökülen Kanlar Niye Hiç Emedi Çocuksu Aklımız. Sadece Ağlayan Anamızı Görünce Sebep Sormadan Bizde Ağlardık. Gözyaşlarıyla Dolan Gözümüzdeki Çocuksu Umut Işıklarıda Bu Nedenle Sönmüştü. Hiç Görmemiştik Batıyı,Hiç Duymamıştık, Biz Yaşamayı Öyle Görmüş Öyle Sanmıştık. Meyerki Mutluluk Denen Birşey Varmış, Oyuncaklar,Salıncaklar ve Çift Kaşarlı Tostlar Varmış Meyer... Hiç Biriyle Tanışmadım, Hiç Birini Tatmadım İşte. Demek Ölüm Kaderiymiş O Toprakların, Ve Kaderimizmiş Meyer O Topraklarda Çocuk Olmamız... Bir Hakkımız Daha Varmış Aslında, Şırnağa Şırnêx,Diyarbakıra Amed, Tunceliye Dersîm demek yani Konuşmak Kendi Dilimizle O Bile Suçtu Bildiğimiz Gördüğümüz Her Şey Suç Her Şey Gabahatti. Özgürce Konuşabiliyorum Artık Çocukluğumda Ne Benim Ne Bir Başkasının Kısık Sesle Bile Söyleyemediğini Söylüyorum şimdi. Bağıra Bağıra,Haykıra Haykıra... ''Ben Kürt Oğlu Kürd'üm...'' Timur Teymurtaş (Hezexi)