Çocuk Ve Oyuncak

Haylaz bir çocuktun sen, Oynamaktan bıkmadığın oyuncağındım ben. Her canın sıkıldığında oynardın benle. Bazen saatlerce elinden bırakmazdın, Bazen günlerce aklına bile gelmezdim, Bir köşede hatırlanmayı beklerdim. Kime kızsan aynı şeyi yapardın; Önce beni duvara fırlatır Sonra hıçkıra hıçkıra ağlardın, Ve parçalanan beni görünce Biraz daha ağlardın. Ama her seferinde tamir edilir Ve tekrar ellerine teslim edilirdim. O kadar çok parçalamıştın ki beni, O kadar parçalanmıştım ki Artık kendi kendimi bile tamir ediyordum; Akan gözyaşlarını bir daha görmemek için. Bensiz yapamadığını düşünüyordum, Her anını benimle geçirmek istediğini. Ama unutmuşum Büyüyordun. Ve birgün O kadar büyümüştün ki Gözlerin bana "Artık sana ihtiyacım yok" dedi, Ve ellerin Beni bir kutuya hapsetti. Rutubetli, küçük bir odanın En kuytu köşesine bıraktın beni. Giderken arkana bile bakmadın, Kapıyı kapattın, Gittin. Bir daha geri dönmedin. Haylaz bir çocuktun sen, Oynamaktan Ve parçalamaktan bıkmadığın Sıradan bir oyuncaktım ben. Rutubetli, küçük bir odanın Yani kötü bir dünyanın En kuytu köşesine bıraktığın Sıradan bir oyuncak.