Alman Askerleri

Yorgun Alman askerleri geçiyorlar yabancı bir kentten alınlarında ilkyaz güneşiyle; bakmıyorlar birbirlerine. Yorgun, düşünceli, ürkek, gidiyorlar yıkıma doğru yabancı bir kentin ortasından. Nefreti öğrenmiştik onlardan, anlamıyor kimse onların dillerini, ve bakışlarıyla karşılaştığında kapalı bir kitap oluyor bizim bakışlarımız. Alman askerleri, bitkinler, arkadaş mı acaba onlar, yoksa bir başına mı herkes ki konuşur dilini kendince? En son ilkyazda gidiyorlar, yağmurda ve fırtınada gelmişlerdi buraya- o zamanlar daha az kötüydü, çirkin gri üniformaları. O zaman tiksinmiştik daha çabukca kötü bulduğumuz her davranışlarını, merak içindeyiz şimdi, acaba bulunur mu düşünceli bir ruh aralarında? Dilleri sert ve hızlı yorgun Alman askerleri, yürürler şimdi yıkık ve yabancı bir kentte, - yavaşca ölür gider sesler bizi ve çizmelerimizi çiğneyen sürüklenen çizmelerinden. Öldürümlerden ve korkudan yaşlanmış yorgun Alman askerleri. Belki de ister gözleri bir yıldızın izini izlemeyi, belki de ister usları ilkbaharın tatlı serinliğinden bir ezgi yakalamayı, bitmeden daha herşey? Ne ki yakındır titreyen Danimarka'yı özenle özgürleştirmemiz, ve yakındır gitmesi çalıntı çizmelerin geçmesi ölümün son kez toprağımızdan, - ve yakındır yalnız nefretin kalması geriye altı yıllık yokedici savaştan. Derine saklanmalı şimdi temizlenmiş silah Danimarka toprağında, - herkesin bıçağı hazır öldürmeye, alınır çünkü kanın öcü kanla - ne ki bitkin Alman askerleri yürürler karanlık şafakta, ortasında en son ilkbaharın, ortasında yabancı bir kentin. (ilkyaz 1945) Çeviren: İsmail Haydar Aksoy