Olgunluk

Derinliklere rüzgar çanları kırar Boşluğun kristalleri kimse yok dileyecek Söz tadın insanların egemenliğinden kaçtı Ve gözmen şarkıdan izlediğim kapılarına dek uçurumun Kıvanç yapmayalı güneş dudaklı tekerlek Güneş yatırıyor kuluçkaya kurnazlığını kayaların külü altında Kuraklık her şey kuraklık suyun tatlı yayının Sözden çıkarılan tatlı suyun değindiği gecesine bir adamın Duyuyor musun beyazlığı çok fazla uykusuz gecelerin Daldan dala geçerek kanat çırpan bu ad Her kıyının eşiğinde hep aynıları Olduğum yerde kaldım adımlarım yalnız başka yerde Zaman yaptı yuvasını sağırlıklarla dolu Ki orada sönmüş ve ağır süngerler vicdan acısından yoksun Uzun bir anlaşmazlık yerini alırlar belleğin Çok sayıda yankılar cama kırılırlar Dışarıda manzara ilerliyor korkunç Kayın ağacının ağır takazalı hareketleri var Öylesine pencereden kucak kucak öfke atarlar Sen sessiz dinlersin isteğin kımıldamasını kışın ortasında Bu yavaş ve nadir eller içinde bir ateş Sönmüş bağıntıları sözcüklerin ki aydınlatır Kadife alnı gözünde dostluğun Bir şey kurtulmaz yoksun parlaklığından alevinin Her gölge ruhundan tanır ışığı Kurban ağır çekmez bozuk terazide Sırsıklam ıslak zamanla yasak hayal Ölümün tetikte beklediği en derin yerinde gülüşünün Çev.: Adil Moran