Ruhsuz Renkler

ben koşmayı öğrendim herkes emeklemeyi öğrenirken hüzünler ev sahibimdi henüz mutluluğa misafir dahi olamamışken çok kez aç kaldım herkes yediğinden bıkıp yeni tatlar ararken sorgulamak yüreğimi işgal etti diğerleri neden ve sonuçtan habersizken bazen kendimden bile kaçtım insanlar kalabalıkla içiçeyken kimse bilmese de kendi ellerimle toprağını örttüm sevgimin akranlarım ilk kez aşkı keşfediyorken ardından canımdan çok sevdiğimi mesafelere teslim ettim mazideki yaralarımı bana unutturmayı başarmışken kader mi acımasız yoksa ben mi beni düşünemiyorum yeterince derken sonunda hayatı öğrendim saçlarımdaki ruhsuz renkli telleri saydığımı farkederken