Damdaki Adam

damda bir adam ağlar senelerce süren fırtına ve yağmurun damda göllendirdiği sudan damla damla eve gözyaşı sızar. adam durdurmak ister de ağlamayı durmak bilmez fırtına ve yağmur tükenmek bilmez gözyaşı. akar da akar göl olur evin içi camları kırar taşar su. geçmişi hatırlar adam damda uzanmış boylu boyunca ne kuş sesi var ne insan gecede parlayan yıldızlar bir tek karşısında elini uzatır yıldızlara dokunmak ister geçmişine yetişmez kolu. adam damda, karanlıkta hayal kurar yüzü güler gelecek güzel günler bir beyaz kuş olur, uçar önünde tutup da kanadından küçücük kuşun kendisini taşımasını ister gittiği yere. tam yükselecekken havaya kuşun peşi sıra gerçeğin eli yapışır adamın paçasından çeker onu aşağıya adam üzülür de gözünden bir damla yaş gelmez fakat bir kurşun gelip de havadan kuşun kalbini çıkardı mı yerinden kuş kan içinde, ölü, düşer adamın ayakları dibine. gözyaşları göl olur evin içinde camları kırar taşar su.