Yalnızım...

Bugün yalnızım yine Bir sağa, Bir sola savrulurum. Düşünselliğim içerisinde Kavrulup dururum. Ya anlayamıyorum, Yada anlatamıyorum Kendimi insancıklara... Halbuki, Sevmek isterim. Sevilmek isterim. Tüm insanca duyguları Paylaşmak isterim. Çıkarsız, hilesiz, hurdasız, Namertlik üzerine kurulmayan Bir hayat yaşamak isterim. Ama nafile... Tüm bu iyi niyetleri Aptallık olarak görüp gülenler, Kendi aptallıklarına güldüklerinin Farkında bile değiller. Yazık, Yazık ki ne yazık... Tüm insancıkların Yüzüne haykırıyorum işte; Uyanın be, Uyanın artık Bu gaflet uykusundan. Ne bu vurdum duymazlık? Ne bu öfke? Ne bu şiddet ? Ne bu üçkağıtçılık, pezevenklik, namertlik? Ve de kendini bilmezlik? Bir kere olsun Sorun kendinize; Ben neyim? neciyim? kimim? Niye yaşıyorum? Diye. Cevabınız hazırdır bilirim, İnsanım, adım falanca... Afferim Afferim... On üzerinden 0 sana! Of... Of ki ne of... Yanlızlığım yeter artar bana...