Sen Ki

Sen ki gökten cemre cemre tohum olup yüreğime düşmüşsün sarmışsın köklerinle bedenimi mezara gömercesine beni kendine gömmüşsün Gülücüklerini ölümüme bir iksir yapıp canıma damlatmışsın öldürülen beni yeniden yaratmışsın Sen ki oyuklardan çıkarıp avuç avuç kanımı Benim için yaşar mısın diyorsun anlaşılmaz bu tabyalar içinde senliğinle beni öldürüyorsun içeride kalan kurşun misali içerimdesin acı vermiyorsun vermiyorsun ama gitgide beni eritiyorsun Parmaklarının ucuyla dokunup dudaklarıma hadi diyorsun bir şeyler konuş nasıl konuşayım asırlarca konuşmama bedel gözlerindeki ışıltı ve o gülüş Silahıma sen Özgür şiirlerime benziyorsun düşüp kalbimin düzlüklerine ölümüne koşuyorsun bazen de tırmanıp ayak basılmamış doruklarıma her bakışında alın yazım oluyorsun kanımı düğümleyip yeminlerime gör bak diyorum köle zincirini çürütecek güneş yorulup dizlerinin üzerine yığılacak ölü anıları unutacak ve asırlar altından çıkıp sen yine açacaksın yine fırtınalarda gülecek yine kemiklerime felahını giydireceksin dur-durak bilmeyen başkaldırmışlığımı şarkılarınla körükleyeceksin onurlu bir savaşın sonunda lahitimi göğsün yapacaksın kırıp mezarımın kapısını mezarımda benle yatacaksın.