Ormanda Kaybolan Soykütüğü

terk edilecek bir ev sanıp dünyayı çıktım alemlerin defterinden derimle ödedim tarih denen hilkatin diyetini işte akıyor etimden nehre kan işte esrar ve orman ve su orman! yeise muştu, ruha cihannüma olan orman! hangi meşenin külüyle ovdular yüzümü hangisi insan aklını hayvanın gözakına düşüren büyü... ilkeldik, anlamazdık ağacın dili olduğunu bilmezdik, uyurken çizdiler nehirlerin yolunu isim koymadan, rüşte ermeden bent bilmeden bekçi ettiler vadilerin bekaretine soyumu bir'i bilmez adamlardık bin orman cini sardı budunumuzu soyumuz eriyen bir şey gibi soyumuz yonga gibi ağaçtan kopan soyumuz ey! nehirler içinde kurudu! çıktım alemlerin defterinden ne esrar ne orman ne su ağaç değil gördükleriniz, ahşaptan yapılmaz hiçbir köprü tek tek yüzdüler derimizi, etimizi gerdiler karşı kıyıya tenimiz tirşe, tarihinizi yazarlar o günden bu yana, yazılır ormanda her soy kırıldığında! geçin insanlar geçin ahşap değil, yüzümüz merakınıza köprü rıh diye bilsek de her daim kumu vadiye bekçi olanın düşmez rahmine döl vadiye bekçi olanın orman ölüsüyle ovarlar yüzünü