Mızıkçı Rüzgar

Şarkıları kaplumbağalar taşırdı; iki büklüm, ışıldayan nakaratlarıyla karanlık geceye Gece bir mırıltıyla aydınlanırdı; ölüm, "aydınlığı sevmiyorum" derdi. Parmak uçlarımla bir geceyi selamlıyordum Ay, ölüme inat ışıldıyordu gözlerimin kıyısında Alnıma doğru bir mızıkçı rüzgar yeltendi Oldukça savunmasızdım inatçı hüznünde Bir çoban telaşıyla yalnızlığımı vurdum yüzüne Öpüşsüzlüğümün ne denli ağır olduğunu anladı Yalnız esintisinin ne kadar kalabalık olduğunu… Şarabın isli tadını yutkunmuşçasına sustu Saçlarıma bir esinti vurdu ve uzaklaştı… Rüzgar bile benden daha kalabalıktı.