Mektup

Gidiyorsun, peşinsıra martılarım gidiyor, çocukluğum gidiyor, kalbim gidiyor beraberinde... Ellerim kalıyor geriye titrek ve yorgun... Gidiyorsun, mevsimi bana zehir ederek... Paslanmış kadehte içiyorum yollarının tortusunu, Sen arkana bakmadan gidiyorsun... Ki ben kimsenin peşinden koşmadım durdurmak için; Şimdi sen gidiyorsun; "gitme, kal ne olursun kal" desem... Yalvarmak istiyorum... İçimdeki İsa geriliyor aşkının çarmıhına; Bilmiyorsun gerildikçe çakılıyor yüreğim yüreğinin tılsımına... Gidiyorsun; gitme... Bak konuştum; Gitme!.. Derin bir maviye dönüşüyor sularım, içinde yalnızlığını kucakladığım... Gitme susakalırım çığlık çığlığa... Susuşum olma bu evren içinde; Dilim ol dola beni hayatın cehennemine... Gitme... yazık etme yaşanan senelere... Fırtınanın rotasına çizildim yollarına esiyorum, "dur" diyorum, "gitme"... Sen gidiyorsun... Altına alın teri, yürek sızısı dökülmüş şiirler gidiyor... Gidiyorsun... sonsuz bir sonbahar uğurluyor paltonu... Susuyorum... Biliyorsun... Seni bıraktığın sonbaharın altında bekliyorum bile bile gelmeyeceğini... Gidiyorsun, uğruna çileler çektiğim sevdiğim... Gençliğim gidiyor... Elif... Lam... Mim... umut susar...sessizce bekler çocuk...