Hasretin Çetelesi

Merak edersin diye Neler yaptığımı Sensiz geçen anlarda Çıkardım hasretimin çetelesini Sabah olmuyor, karanlıktayım her gece Bedenim bir başka Yüreğim bir başka şehirde Sen nerdeysen gidiyorum o şehre Hasretin kol geziyor yüreğimde Sensizlik ateşi göğsümde Duruyor İstiklal Madalyası gibi Sensiz gecelerde… Nasılda boşalıverdi birden odam Dört duvar ve ben kol kolayız Korkuluk gibi duruyorum Tam ortasında Kımıldatamıyorum kolumu Yerimden kalkmak gelmiyor içimden Uzanıp alamıyorum sigaramı kül tablasından Gücüm yok çekemiyorum içime havayı Nefes alamıyorum! Bu nasıl özlemektir..! Sanki gittiğin andan itibaren yaşamıyorum Güneş mi söndü,yoksa ben mi görmüyorum? Aynadaki kendimi tanımıyorum Kırılıyor ellerimi uzattığım her şey Paramparça oldum dağılıyorum Acıyor sol yanım dokunmaya korkuyorum anılara Ellerime sinmiş teninin kokusu kıyamıyorum silmeye Offf… Neden gitmek zorundasın Biliyorum ama korkuyorum saklıyorum kendimden bile Kim bilir? Kaç gün daha geçecek sensiz Ne zaman geleceksin tekrar Yine bana düştü Hasret geceleri … Başa döndüm,özlem girdabındayım Boğuluyorum… Yine avunacağım yalan sevişmelerde Yine karışacağım sensizliğin çetelesinde … ….. "Sensizliğe yazılan ne ilk Nede son şiir bu.. Her gelişinde bir satır aralığı olacak Her gidişinde tazelenecek… Hadi...Gel! Tuttuğum son çetele olsun bu..."