Sen uzaklardayken

sen uzaklardayken ben yildizlari seyrettim tutam tutam işiklarini çekip içime sen uzaklardayken ben gidişini resmettim umudun beyaziyla karanligi tuval yapip gelişini bekledim sen uzaklardayken ben şiirlerine dokundum çatlamiş dudaklarimin fisiltilariyla bin kez okudum yazamadiklarini bin kez anlamaya çaliştim anlatamadiklarini sen uzaklardayken ben kadere dokundum yazgimizi degiştirmek için yaşanmiş bütün günahlari üstlenip yeniden yazilsin istedim sen uzaklardayken ben beni birakip gittigin istasyonda bekledim her giden trenin ardindan el sallayip gelen her trenden inmeni bekledim sen uzaklardayken ben kendime acilarin en büyügünü çektirdim gözyaşlarima sevgimizi gömüp içimdeki seni öldürdüm yargisiz yoklugunca yaktigim agitlara her gün bir yenisini ekledim sen uzaklardayken ben mum işigina hayalini çizdim ayişigiyla çaresizlige mendil açtim seni dilendim sensizlikten gün batimindaki kizillikta kaybolup gittim sen uzaklardayken ben sagucu kuşlar gibi kanat çirptim agitlara her damla gözyaşimda boguldum yutkunamadim bogazimda dügümlenmiş adini Sen vefasizligin aniti sevdigim Artik uzaklari bitir de gel Gel ne olur gel.