Yordu, Çok Yordu..!

gölgen gölgemde değilse eğer, ben yüzmesini unutan tekne, nefes almasını unutan balık oluyorum, su içinde çaresiz. uçamayan rüzgardan, koşamayan buluttan kalmadı farkım, umutlar da sonsuz değildir ki, çareleri anahtarsız zorlamak, yordu, çok yordu. kıramadığımız zincirlerin hüznü, gül bahçelerinde yapraklar soldurdu. ay bulutların kıskacına sıkıştığında zehri denize damladı durdu bir sıkıntı varki kelimelerde, harfler silindi duyarsızca yüreğimdekini söyleyememek hatta defalarca tekrarlayamamak yordu, çok yordu. bir bedene teğet geçip rüzgarından fırtınalar çoğaltıp sonra yüreğinde nokta kalmak hiçlerin dalgasına gömülüp başıboş kementlere hedef olmak sınır taşı gibi çakılmışcasına sabırtaşı olmak Yordu, çok yordu. teyel tutmaz kumaşların dikişsiz yamaları gibi eğreti ilişkilere dönüşüvermek, hazzı demlemek yerine, yaralanıp durmak Eros'un oklarıyla derinliği değişen dalgıç gibi ani vurgunlar yemek Yordu, çok yordu...