شمارهٔ ۷۹ - در مدح اتسز خوارزمشاه

ببرد از من به ناگاهان هوای مهر آن دلبر نشاط از جان قرار از دل توان از تن خرد از سر لب و خود و رخ و خط وی و جز او که را دیدی خط از سنبل رخ از لاله خد از سوسن لب از شکر بری پیدا دلی پنهان رخی زیبا قدی نازان قد از سرو و رخ از ماه و دل از آهن بر از مرمر به قد و زلف و جعد و طره بر دست آن صنم گویی گره از دام و پیچ از تاب و رنگ از شب خم از چنبر به سان نور و فر و عکس لون چهر او ناید گل از گلبن در از دریا مه از گردون می از ساغر تو گویی شم و نم و دم و خوی بر دست شخص او خوی از خیری دم از باده نم از نرگس شم از عنبر چو باد و ابر و دود و برق آید در وثاق من غم از رو زن بلا از کوی و رنج از بام و جور از در نبرد فهم و وهم و مهر و امید اندر این گیتی امید از وصل و مهر از یار و وهم از شاه و فهم از زر شهنشاهی که رسم و راه و روی و خوی او بستد فروغ از روز و نور از شمع و زیب از ماه و فر از خور به بزم و رزم و حزم و عزم گویی عاریت دارد کف از حاتم هش از رستم تن از بیژن دل از حیدر به خشم و حلم و عفو و طبع بردارد اگر خواهد رگ از خاک و تگ از باد و نم از آب و تف از آذر جهان را خسرو و سلطان و شاه و شهریار آمد چه از دولت چه از طالع چه از منظر چه از مخبر به عهد و دهر و شهر و چرخ خالی کرد عهد او زمین از رنج و دهر از جور و چرخ از نحس و شهر از شر جهاندارا سپاه و خیل و فوج و لشکرت دارد دل از آهن تن از جوشن سر از خفتان بر از مغفر شده ملکت به تو خوب و بدیع و دلکش و زیبا چو طبع از باغ و راغ از شاخ و شاخ از برگ و برگ از بر به خشت و تیغ و شل گرفته پیش تو آرند پلنگ از شخ هزبر از که نهنگ از بحر و شیر از بر تویی خورشید و شاه و شیر و سلطان اندرین عالم هم از همت هم از حشمت هم از هیبت هم از گوهر شده حضرت به تو خو بدیع و دلکش و روشن چو شمع از شان کمان از شاخ و درع از حلقه تیر از پر همی تا رنگ و بوی و جلد و نام تو پدید آرد زر از سیم و می از آب و خز از موی و گل از عبهر مبادا خالی و فرد و تهی هر روز خسرو را دل از شادی و لب از خنده کف از جام و سر از افسر