شمارهٔ ۴۹ - در مدح شمس الدین وزیر

کریمی که رسم معلی نهاد بزرگی که راه ایادی گشاد اجل شمس دین پیمبر کزوست رخ فضل تازه دل عقل شاد ز آبا و از امهات جهان چنو هیچ فرزند صالح نزاد تبار و نژادش بزرگند و اوست چراغ تبار و جمال نژاد ز آثار او زینت جود و علم بایام او رونق دین و داد ز مجد و معالیست او را سرشت ز جود و ایادیست او را نهاد چه ماند از دقایق که طبعش ندید چه مانداز دفاین که دستش نداد ز حزمش گرفته ست آرام خاک ز عزمش ربوده ست تعجیل باد شده فتح را داد او راهبر شده بحر را جود او اوستاد بیفراخت اعلام فضل و کرم بدان طبع پاک و بدان دست راد به یک صدمت کین او بدسگال ز پای اندر آمد ز دست او فتاد همی تا بخوانند اهل خرد تواریخ کیخسرو و کیقباد ز دور سپهر وز شیر نجوم نصیبش همه عز و اقبال باد