شمارهٔ ۳۹ - نیز در حق ادیب صابر بن اسمعیل ترمذی
ر رشیدالدین وطواط
0
Altın Yaprak
علمت ای صابر بن اسمعیل
روی عالم همی بیاراید
رفعت قدر تو بپای شرف
تارک آسمان همی ساید
تویی آنکس که در بدایع نظم
مثل تو روزگار ننماید
همه دانش ز طبع تو خیزد
همه معنی ز لفظ تو زاید
چرخ ذکر ترا نپوشاند
دهر عز ترا نفرساید
هر که پیش تو یاد نظم آرد
بیقین دان که باد پیماید
تو ستودی مرا و مثل مرا
زیبد از روزگار بستاید
منم آنکس که صیقل نظمم
زنگ از تیغ فضل بزداید
خامه من که هست بسته میان
بسته مشکلات بگشاید
علهاییست بس شریف کزان
یک زمان فکرتم نیاساید
جز برای ریاضت خاطر
همتم سوی نظم نگراید
می ندانی کمال علم مرا
دیر عهدی ندیدم شاید
متهم کرده ای مرا بحسد
از چو من کاملی حسد ناید
تا جمال کمال من بیند
تیز بین دیده ای همی باید
طیبتی کردم این معاذ الله
تا ازین وحشتی نیفزاید
Bu şiiri puanla
Henüz puan verilmemiş