Sonsuzluğun Sonu

‘neden’ ve ‘niçin’lerle geçen hayatının tam orta yerindeydi ve aynı adamın farklı gölgeleriyle dolaşırdı akşamları prensesin hayatını kurtaran şövale kadar asil ‘sırılsıklam âşık’ denilebilecek kadar da sefildi bir gün çıktı yola ve amaçsızca yürüdü yürüdü ve yürüdü ‘sonlu sonsuzluk’ dediği hayallerinin peşinden geriye sadece bir not kaldı ardında bıraktığı “Son olarak bana bıraktığın senin senden sen olarak kalan tek şeyi siyah-beyaz anılarını tekrar tekrar beni sana hatırlatsın diye sana bırakıyorum” anının acıya dönüştüğü ‘o’ anlardan biriydi bu şüphenin gerçeğe gerçeğin hissizliğe dönüştüğü ama en azından mutluydu artık sonsuzluğun sonuna gelmişti çünkü