Onuncu Köy

Nasıl olduysa kesişti yollarımız, Adına ne denirse kader ya da tesadüf. Birkaç güzel gün sonunda, Başa döndük ve boş kaldı kollarımız. Şimdi sen kalabalıksın kendi şehrinde, Ya bir sonun başındasın, ya da bir başlangıcın sonunda, Ben, yolun yine en başında ve bir başıma. Soran olur mu bilmem, kırdığın kalbin hesabını, Kendine söylediğin yalandan da alır mısın nasibini? Yüzüne yalandan gülümseyenler kuşatır etrafını, Dara düştüğünde fark edersin yanında kimsenin olmadığını, Kovulduğum dokuzuncu köy burası, Ara ara yokla, varlığı ile yokluğu belli olmayan vicdanını, Küçük odanda kurduğun mahkemede, Herkesi al odana, tek tek sor sorularını, Bir tek beni yaklaştırma kapına! Bırak beni attığın yerde kalayım, Elimde kalbimin kırıkları, gönlümde senli zamanlarla, Suçsuz olduğum ispatlanınca gecenin sonunda, Avucumda kırıklarım, olsam da bilinmeyen uzaklarda! Bir annen fark eder benden başka, ıslak kirpiklerini, Bir inkîlap geçer belki beyninden, Tamamlamak istersin yarım bıraktığın devrimini. Dök o anda ne var ne yoksa içinde, Her şeyi al ayaklar altına, Haykır, eşek kulakları olduğunu Midas'ın! O zaman ulaşır belki bilinmeyen uzaklarıma sesin, Tutar ellerimden, tamamlayamadan evrimimi.