Yazar: Cenk Koray

(Sizin hiç canlı canlı kolunuzu kestiler mi? Hiç elinizi uzattınız mı ocakta yanan ateşin üzerine? Demir tokmakları, başınıza başınıza indirdiler mi iri yarı adamlar? Gözü dönmüş birileri kırdılar mı parmaklarınızı? Tel örgülere takıldı mı sırtınız yerlerde sürünürken? Demir bir çubuk boğazınızdan girip boynunuzun arkasından çıktı mı hiç? … işte bunların hepsi bir anda, benim başıma geldi. 19 yıl babalık etmeye çalıştığım, Allah'ın bana emaneti, canım, gülüm, hayatım, her şeyim, bir tanem, sebeb-i hayatım, evladım, oğlum Nihad, 3 dakika içinde yok olası kollarımın arasında ölüp gitti. Yapacak hiçbir şeyim yoktu. Kapının camı şahdamarını kesmişti. Fıskiye gibi kan fışkırıyordu. Kan fışkırıyordu, umutlarım, istikbalim, hayatım yerlere dökülüyordu. Bana yakın durması gereken ölüm, beni ölmeden öldürüyordu... … Artık yaşamak canımı sıkmaya başladı. Ve yazının sonunda da o şefkatli baba yüreğin ile şöyle diyordun; 'Ya Rabbi Ben oğluma bugüne kadar hiç hık demedim Sen de deme' )